คำไว้อาลัยครูตั๊ก อาจารย์ชนก สาคริก

ยังจำได้ดีตอนนั้น ตอนหนูยังเล็ก ชอบไปเดินดุ่ม ๆ รอพี่ชายอยู่แถวครัวบรรเลงจนได้เข้าไปเรียนดนตรีไทยที่มูลนิธิฯ ได้พบเจอกับ ครูตั๊ก เครื่องดนตรีเครื่องแรกที่ได้เล่นคือขิม จำได้ว่ามันยากมาก ๆ ที่จะต้องจับไม่ขิมแล้วตีให้โดนเส้นที่ถูก ทั้งที่บนขิมมีเส้นมากมายลายตาไปหมด แต่ก็มีครูตั๊ก ที่ช่วยสอนหนู หนูยังจำคำครูได้อยู่เลย เวลกรออย่าใช้ทั้งแขนสิ  วิปครีมนั่งตรง ๆ พุงป่องหมดแล้ว

ตอนเด็ก วิปครีมเป็นเด็กที่ซนมาก ๆ คนนึง อยากรู้อยากเห็นไปหมด ชอบวิ่งเล่น ชอบกิน ชอบกินลูกอมของครูตั๊ก แต่สิ่งที่ชอบที่สุดคือ มายากลสุดเจ๋งของครูตั๊ก หนูชอบเดินไปหาครู ขอให้ครูเล่นมายากลให้ดู

“ครูตั๊ก ๆ เล่นมายากลให้หนูดูหน่อย”
“อีกแล้วหรอ เมื่อกี้เพิ่งให้เล่นส่งจิตไปเอง”
“หนูอยากเล่น ๆ เล่นอะไรก็ได้ อยากเล่นที่ต้องเอาเหล็กสองอันออกจากกันอ่ะครู”
“ไปซ้อมก่อน เดี๋ยวซ้อมเสร็จ จะเอาให้เล่น”

หนูยังจำภาพโต๊ะครูตั๊ก ที่ทางขวาจะมีชั้นวาง มีกล่องใส่อุปกรณ์มายากลมากมายของครูตั๊กเต็มไปหมด หนูชอบนั่งตรงซอกโต๊ะครูตั๊ก แล้วก็มองเหมือนอยากหยิบออกมาเล่น ครูตั๊กจะบอกให้ขอก่อนเล่นเสมอ สุดท้ายครูตั๊กก็เปิดเอาออกมาให้เล่นตลอด ครูตั๊กใจดีกับหนูมาก ๆ แต่ครูก็ชอบแกล้งหนูเหมือนกัน ชอบแซวว่าตัวกลม เรียกว่าลูกลิง หนูก็เลยชอบหยอกล้อเล่นกับครูตั๊ก ครูรู้ว่าหนูเป็นเด็กไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่ ชอบเล่นมากกว่า พอโตขึ้น เข้ามาที่ชมรม ตีเพลงเก่า ๆ ได้ ครูตั๊กก็จะแซวเสมอว่า เก่งนะเนี่ยยังจำได้ นึกว่าจะลืมไปหมดซะแล้ว ด้วยหน้าตายิ้มแย้มปนตลกของครูที่หนูคิดถึงมาก ๆ

ขอบคุณครูตั๊กที่คอยพร่ำสอน คอยคุย คอยชิมขนมที่หนูทำไปให้ คอยเล่นมายากลให้ดู คอยแกล้ง คอยแซว ครูตั๊กเป็นครูที่ดีที่สุดของหนู แม้วันนี้ครูจะไม่อยู่แล้ว แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ครูสอน จะยังอยู่ในใจหนูตลอดไป

ด้วยความรัก ความคิดถึง และความเคารพอย่างสูง

ภูมิอิณทรา ปาตัก (วิปครีม)
วันที่เขียนบทความ 7 เม.ย. 2569