ขอกราบ🙏ลาครูตั๊ก อ.ชนก สาคริก ด้วยความอาลัยยิ่ง 😢

กระผม สมโภชน์ มั่งสาคร ศิษย์ที่ได้เข้ามาเรียนกับครูเมื่อปลายปี 2542 (สมัยผมยังเรียนอยู่ ม.ต้น) ทำให้กระผมได้รู้จัก เครื่องดนตรีกู่เจิงครั้งแรกในชีวิต และได้จุดประกายการเรียนรู้และพัฒนาจนได้ประกอบเป็นงานเลี้ยงชีพอยู่ทุกวันนี้ 

และหนู ภรสุรีย์ ธณาสิริทิพย์ ถึงแม้มาเรียนกับครูได้เพียง 2 ปีครึ่ง (แต่ในความรู้สึกเหมือนเป็นศิษย์มาเป็น 10 ปี) หนูได้พยายามมาเรียนทุกสัปดาห์ให้สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่ทำได้เพราะคิดว่าเวลาหนูเหลือน้อยด้วยอายุ เมื่อปีที่แล้วครูบอกว่าทำคลิปไว้ให้ หากผมตายความรู้ยังอยู่ เข้าไปดูไปฝึกเอา ความตายไม่แน่นอน หนูยังขอว่าขอครูอย่างน้อยสัก 100 ปีนะคะ ครูบอกว่าไม่เอามากเกินไป ต่อหน้าเพื่อน ๆ งั้นหนูก็ขอแค่ 99 ปี หนูได้มาเรียนอีกสัก 10 ปีเพราะหนูเพิ่งเรียนได้นิดเดียวเอง ครูก็บอกว่าไม่ไหวหรอก ถึงวันนี้ครูก็มาจากไปจริง ๆ รู้สึกว่ามันน้อยเกินไป และเร็วเกินไปค่ะ😢 

รักและเคารพ 
รำลึกถึงครูตลอดไปค่ะ🙏😢 

ภรสุรีย์, สมโภช
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542
วันที่เขียนบทความ 7 เม.ย. 2569