ถึง ครูตั๊ก ที่เคารพรัก

ครูตั๊กบอกเสมอว่าคนที่จะมาเป็นศิษย์ที่นี่ ต้องมีบุญสัมพันธ์กัน ไม่เช่นนั้น…มาไม่ถึง เพราะครูไม่ได้ไปหานักเรียน แต่นักเรียนมาหาครู ด้วยความตั้งใจความรักของตนในการเล่นดนตรี ครูก็รับเป็นศิษย์สอนให้ 

พีชมาขอเป็นศิษย์ครูตั๊กในวันหนึ่งในปี พ.ศ.2555 ขณะนั้นยังอยุ่ต่างประเทศ กลับมาเยี่ยมบ้านมาเรียนได้เพียง 10 ครั้ง ครูก็ยังเมตตารับเป็นศิษย์ ด้วยความเมตตาผู้หลงไหลในเสียงซออู้ และอยากบรรเลงให้ได้ในวันหนึ่ง 

ปี พ.ศ. 2566 พีชรีบกลับมาเรียนซออู้ หลังจากอู้ไปนานด้วยภารกิจการเรียนและทำงาน ทันทีที่เรียนจบดังตั้งใจ สิ่งแรกที่รีบมาคือมาเป็นลูกศิษย์ซออู้ครูตั๊ก ที่ครูตั๊กบอกว่า “อู้ไปนานเลย” แต่วันนี้ “ไม่อู้แล้ว” กลับมาแล้วก็ให้ตั้งใจเรียน เล่นให้ดีต่อไป

“ครูคะ หนูรักในดนตรีไทย ที่ครูรัก หนูจะรักษา ดูแล ฝึกฝน ต่อยอดต่อไป” เหมือนที่ครูบอกไว้ว่า “ให้ตั้งใจ เล่นซอให้ดี ตั้งใจร้องเพลงนะ ครูจะให้พร” เสียงครูยังก้องในใจ 

ครูตั๊กเป็นผู้มีพระคุณ เป็นต้นแบบให้ความรัก ความรู้ ความเมตตาแก่ลูกศิษย์ทุกคน.. ครูมักจะนั่งเล่าเรื่องพุทธปรัชญากันกับพีชบ่อยครั้ง เพราะพีชจบปรัชญาและศาสนา.. ครูบอกว่า “คนเป็นครูคิดให้ดี  ทำหน้าที่ครูให้ดีรักลูกศิษย์ รักในสิ่งที่ทำ ก็ทำได้ดีเองก็แบบนั้นล่ะ”  

… พีชจะกตัญญูและดำเนินชีวิตตามคำครูสอนตลอดไปค่ะ 

กราบลาครูตั๊กด้วยความอาลัยรักยิ่ง 

ดร.พิชญานันต์ พงษ์ไพบูลย์ (พีช)
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555
วันที่เขียนบทความ 21 มิ.ย. 2569