อาลัย..ครูตั๊ก

ย้อนกลับไป 15 ปีก่อนในวันที่ได้พาแป้งมาเรียนกับครูตั๊กวันแรก ครูตั๊กได้เคยพูดไว้ว่า “คนเราต้องมีวาสนาต่อกันจึงจะได้พบและเป็นครูเป็นศิษย์กัน” จากวันนั้นได้ทราบภายหลังว่าครอบครัวครูตั๊ก (บ้านสาคริก) เป็นคนไข้คุณพ่อผม (นพ.ผจวบศักดิ์ หงสกุล) และเจ้าคุณปู่ผม (พระยาพิทักษ์เทพมณเฑียร) ก็ยังรู้จักคุณพ่อครูตั๊ก (พระมหาเทพกษัตรสมุห) ตั้งแต่รับราชการสมัย ร.6 ยิ่งทำให้รู้สึกว่าครูตั๊กเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ที่สนิทกันมานานจริง ๆ

หลังจากที่แป้งได้เรียนขิมกับครูตั๊ก ผมพบว่าครูตั๊กชอบเก็บบันทึกภาพและวิดิโอเด็ก ๆ ที่มาเรียนกับครูเพื่อบันทึกไว้ในความทรงจำตลอด จึงได้เอ่ยปากช่วยครูในเก็บภาพการเรียนการสอนตลอดจนทุกกิจกรรมชมรม ฯ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ตลอดเวลาที่แป้งได้เรียนกับครูตั๊ก ครูไม่เหมือนครูดนตรีไทยทั่วไป เพราะครูไม่ได้สอนดนตรีอย่างเดียว แต่จะสอนเด็ก ๆ ถึงมารยาทต่าง ๆ และการใช้ชีวิต ไม่เฉพาะเด็ก ๆ ที่มาเรียนดนตรีเท่านั้น ผู้ปกครองเองก็มักจะได้รับคำแนะนำและหลักในการดำเนินชีวิตต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์กลับไปเสมอ ๆ ทุกคนที่พาลูกมาเรียนกับครูตั๊กจะพูดเป็นเสียงเดียวกันเช่นนี้

เวลาที่ได้อยู่กับครูช่างสั้นเหลือเกิน ไม่คิดว่าครูตั๊กจะจากไปเร็วขนาดนี้ สิ่งต่าง ๆ ที่ครูได้พร่ำสอนจะอยู่ในใจ และจะสืบสานดนตรีไทยในแนวทางที่ครูตั๊กได้ฝากไว้ ให้สมกับที่ครูเคยพูดเสมอ ๆ ว่า “การรักษาวัฒนธรรม คือการรักษาชาติ” กราบลาครูตั๊กครับ🙏🏼

จีรวุฒิ หงสกุล
ผู้ปกครอง ฐิตญาภรณ์ หงสกุล (แป้ง) 
วันที่เขียนบทความ 16 พ.ค 2569