สดุดีปราชญ์ผู้รังสรรค์: อาลัยครูตั๊ก (ชนก สาคริก ราชบัณฑิต) ผู้ผสานนวัตกรรมสู่จิตวิญญาณดนตรีไทย

ขอน้อมกราบบูชาพระคุณและแสดงความอาลัยอย่างสุดซึ้งต่อการจากไปของ ครูตั๊ก (ชนก สาคริก ราชบัณฑิต) ครูขิมคนแรกผู้จุดประทีปทางปัญญาให้แก่ข้าพเจ้ามาตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2534 ท่านมิได้เพียงประสิทธิ์ประสาทวิชาดนตรี แต่ยังได้บ่มเพาะ “จิตวิญญาณความเป็นครู” เพื่อให้ข้าพเจ้าได้สืบสานมรดกทางศิลปะนี้ต่อไปอย่างมั่นคง

ท่านคือ “ปราชญ์ผู้ไม่หยุดนิ่ง” ผู้สร้างประวัติศาสตร์หน้าสำคัญให้แก่วงการดนตรีไทย ด้วยการนำเทคโนโลยีและวิสัยทัศน์สมัยใหม่มาประยุกต์เข้ากับการบรรเลงขิมและดนตรีไทยได้อย่างแยบคาย ท่านทำให้ข้าพเจ้าได้ประจักษ์ว่า ดนตรีไทยสามารถก้าวข้ามกาลเวลาไปพร้อมกับนวัตกรรมได้อย่างสง่างาม โดยยังคงไว้ซึ่งความลุ่มลึกตามแบบแผนวิถีอย่างสมบูรณ์

ในฐานะศิษย์ ข้าพเจ้ามิได้เพียงได้รับความรู้ในเชิงทักษะ แต่ยังได้ซึมซับปรัชญาการใช้ชีวิตและการทำงานที่เรียบง่าย ทว่าเปี่ยมด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์อันไม่รู้จบ การจากไปของท่านนับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการศิลปวัฒนธรรมไทย

ทว่า “เสียงขิม” และ “นวัตกรรมทางปัญญา” ที่ครูฝากไว้ จะยังคงกังวานและทำหน้าที่สืบสานปณิธานของท่านผ่านตัวข้าพเจ้าและศิษย์รุ่นหลังสืบไปตราบนานเท่านาน ขอให้ดวงวิญญาณของครูสถิตเสถียร ณ แดนสุขาวดี สงบนิ่งและงดงามดั่งท่วงทำนองที่ครูได้รังสรรค์ไว้ตลอดชั่วชีวิต

ด้วยความเคารพรักและอาลัยยิ่ง
ธนภร เพ่งศรี (อุ๋ม) และแม่ชีเล็ก
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534
วันที่เขียนบทความ 1 เม.ย. 2569