กราบอาลัยคุณครูชนก สาคริกที่เคารพรัก

        คุณครูเป็นครูสอนขิมคนแรกในชีวิต ตั้งแต่เป็นนักเรียนประจำโรงเรียนราชินีบน ชั้น ม.ศ.1 จำได้ว่าคุณครูใจดีมีเมตตา ถึงแม้อ๊อบจะเป็นคนหัวช้า จำไม่ค่อยได้ คุณครูก็คงใจเย็น ค่อยๆสอน ตัวต่อตัว ต่อมือ จนตีได้ ครูสอนแบบตัวเลข ไล่เสียงจนคล่อง ตีเสียงให้ชัดดังกังวาน  ถ้ายังตีไม่ได้ก็จะไม่ปล่อยผ่าน  จะให้ฝึกจนกว่าจะได้ จึงต่อท่อนต่อไปคุณครูบอกให้มีความขยัน อดทน  ฝึกซ้อม คือมีความพากเพียร(เป็นธรรมะ) และสอนในเรื่องวิธีการฝึกจำ เป็นรูปสามเหลี่ยมสี่เหลี่ยม นึกตัวเลขก็ให้นึกภาพหรือสิ่งของที่เราจำได้ ก็จะง่ายต่อการจำ อ๊อบก็ใช้วิธีนี้มาตลอด
         ทุกอย่างไม่มีบังเอิญ ครูตั๊กเป็นลูกท่านอาจารย์บรรเลง  ศิลปบรรเลง ซึ่งเป็นคุณครูสอนคุณแม่ของอ๊อบ คุณแม่ประชุมพร เอกพจน์ สกุลเดิมนนทะเปารยะ ที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทาและคุณพ่อของอ๊อบ คุณพ่อเสนาะ เอกพจน์ (อดีตผู้พิพากษา) ก็รู้จักคุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง และอ๊อบก็ได้มาเป็นลูกศิษย์ของครูตั๊กจึงรู้สึกดีใจมากค่ะ
คุณครูเป็นครูที่มีเทคโนโลยีใหม่ๆเสมอในการแต่งเพลงและมีวิธีการสอนที่ทันสมัยอยู่เสมอทำให้ลูกศิษย์ที่อยู่แดนไกลได้มีโอกาสได้เรียนรู้ในเครื่องมือที่คุณครูสร้างไว้ จำได้ว่าคุณครูแต่งเพลงญี่ปุ่นรัญจวน ญวนรำพึง ไพเราะมากค่ะ
        คุณค่าที่คุณครูได้สอนดนตรีไทยในครั้งนี้สำหรับครอบครัวก็คือลูกสาวคนโต (ดร.ศนิกานต์) ได้นำขิมไปบรรเลงที่อเมริกาในขณะที่เรียนปริญญาโทและปริญญาเอก และน.ส.ชนิกานต์ (นักกายภาพ) ได้เคยมาประกวดศรทองตอนอยู่ชั้นมัธยมค่ะ และลูกสาวทั้งสองได้เป็นสมาชิกชมรมดนตรีไทยที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกด้วย
        ปี พ.ศ. 2521 อ๊อบได้มีโอกาสเข้าชุมนุมดนตรีไทยธรรมศาสตร์และมีโอกาสได้รับเชิญในรายการมยุราภิรมย์ของคุณจารุรินทร์ มุสิกพงศ์ วิทยุแห่งประเทศไทย ได้บรรเลงขิมเพลงเขมรไทรโยคและเพลงลาวเสี่ยงเทียนและได้ให้สัมภาษณ์ว่าคุณครูชนก สาคริก เป็นคุณครูสอนขิมค่ะ เป็นความภูมิใจที่สุดและได้ไปกราบเรียนคุณครูตั๊ก อ๊อบยังจำรอยยิ้มของคุณครูได้ดีค่ะ
        ปี พ.ศ. 2524 ได้มีโอกาสร่วมบรรเลงขิมหมู่ 60ตัวเพลงลาวแพนในงาน มหาดุริยางค์ 100 ปี ท่านหลวงครูประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) ซึ่งมีครูตั๊กเป็นผู้ควบคุมวง ณ โรงละครแห่งชาติ
        ปี พ.ศ. 2569 เป็นอีกครั้งที่บรรเลงขิมหมู่เพลงลาวแพน เพื่อบูชาคุณครูเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัยยิ่ง

        “สำเนียงขิมดังหวานกังวานแว่ว
        สะบัดรัวเพริดแพร้ว เพราะจริงหนอ
        ลีลารับฉับไวไม่รีรอ
        ทั้งลูกเก็บลูกกรอคลอกันไป
        จะตีโยนยักย้ายให้ครึกครื้น 
        ล้อสำเนียงเสียงอื่นก็ทำได้ 
        ทำนองจีนลาวแขกแปลกแปลกไป
        ฟังไพเราะจับใจคนทั้งปวง ”

        เป็นบทกลอนที่ประทับใจเมื่อครั้งที่ไปเรียนกับคุณครูท่านได้แต่งออกมาเห็นภาพได้อย่างยอดเยี่ยม และมาวันนี้ สำเนียงขิมบรรเลงความอาลัย วันที่ครูชนกจากไปนิจนิรันดร์
ขอสำนึกในพระคุณที่ท่านเมตตาประสิทธิ์ประสาทวิชาดนตรีไทยให้แก่ศิษยานุศิษย์ทั้งปวง ซึ่งเป็นรากฐานศิลปะวัฒนธรรมไทยเป็นที่ประจักษ์

ด้วยความเคารพรักอย่างสูง
สุนทรี (อ๊อบ) ลูกศิษย์รุ่นแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514
ดร.ศนิกานต์ (แก้ม) และ น.ส.ชนิกานต์ (กานต์) วัฒนวงศ์วรรณ
วันที่เขียนบทความ 26 มิ.ย. 2569