บทความไว้อาลัยแด่ครูตั๊ก จากลูกศิษย์กลุ่ม 02

ครูตั๊กคือความทรงจำที่งดงามในวัยเด็กของพวกเรา ตั้งแต่วันที่พวกเรายังตัวเล็ก ๆ

“มูลนิธิหลวงประดิษฐไพเราะ” คือบ้านหลังที่สองที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นจากครู

พวกเราจำได้เสมอ ตั้งแต่วันที่มูลนิธิยังเป็นบ้าน ต้องช่วยกันปูเสื่อสีเหลืองนั่งเรียน ย้ายไปเรียนที่เรือนไทยด้านหลังเรือนบรรเลง จนวันนี้มูลนิธิกลายเป็นตึกที่มั่นคงและงดงาม เหมือนกับรากฐานความรู้และคุณค่าที่ครูได้สร้างไว้ในหัวใจของพวกเรา 

ครูสอนพวกเราเล่นดนตรีไทยทั้งดีด สี ตี เป่า ครูสอนด้วยความรัก ความอดทน และรอยยิ้มเสมอ บางวันครูก็เล่นมายากลให้ดู ทำให้เด็ก ๆ อย่างพวกเราตื่นเต้นและมีความสุขกัน แต่สิ่งที่ครูมอบให้พวกเรา ไม่ใช่แค่ทักษะทางดนตรี ครูสอนเรื่องคุณธรรม การใช้ชีวิต สอนให้มีเมตตา รู้จักแบ่งปัน และเห็นคุณค่าของผู้อื่น

ภาพที่พวกเราจะไม่มีวันลืม คือครูที่คอยซื้อขนมให้กิน โดยเฉพาะ “มะขามฉาบ” ที่เต็มไปด้วยความทรงจำและความรักเล็ก ๆ จากครู 

แม้วันนี้พวกเราอาจไม่ได้เติบโตเป็นนักดนตรีมืออาชีพทุกคน แต่สิ่งที่ครูสอนได้กลายเป็นความสามารถพิเศษที่นำโอกาสดี ๆ เข้ามาในชีวิต และเป็นความภาคภูมิใจที่ติดตัวพวกเรามาจนถึงวันนี้ ครูไม่ได้เพียงสอนให้เล่นดนตรี แต่ครูทำให้พวกเรารักดนตรีไทย รักความเป็นไทย และเข้าใจคุณค่าของการส่งต่อสิ่งงดงามให้คนรุ่นต่อไป พวกเราสัญญาว่าจะช่วยกันสืบสานและส่งต่อดนตรีไทยให้ลูกหลานต่อไปเหมือนที่ครูเคยส่งต่อให้พวกเรา

แม้วันนี้ครูจะไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แต่ครูตั๊กที่พวกเรารักและเคารพ จะยังคงอยู่ในทุกบทเพลง ทุกความทรงจำ และอยู่ในหัวใจของลูกศิษย์กลุ่ม 02 ตลอดไป ขอบพระคุณสำหรับทุกความรัก ความเมตตา และทุกสิ่งที่ครูมอบให้ ขอให้ครูพักผ่อนอย่างสงบ 

ด้วยความอาลัยรักและเคารพอย่างยิ่ง จากลูกศิษย์ กลุ่ม 02

ปฏิปัน โพธิยะราช (พัด)
สรวงสุดา อมรากระสินธุ์ (ออยล์)
สุธิสาร์ โรจนสุวรรณ (ไอ๊ซ์ใหญ่)
จิตภัสสร สวัสดิชัย (มอญ)
วรินธร แวววรวิทย์ (พิณ)
จุติพร จตุรเชิดชัยสกุล (บ๋อม)
พรทวี หอมรักสนิท (ไอซ์เล็ก)
วรรณกาญจน์ บุญยก (แฟร์)
นันทนิตย์ บำเพ็ญบุญ (นิ้ง)
วิภาวี เวชวงศ์วาน (พลับ)
ศจีมาศ ชาญฐิติเวช (จอย)
วันที่เขียนบทความ 26 พ.ค. 2569