กราบลาครูตั๊ก (อาจารย์ชนก สาคริก)

สำเนียงขิม ดังหวาน กังวานแว่ว 
สะบัดรัว เพริศแพร้ว เพราะจริงหนอ 
ลีลารับ ฉับไว ไม่รีรอ 
ทั้งลูกเก็บ ลูกกรอ คลอกันไป 
จะตีโยน ยักย้าย ให้ครึกครื้น 
ล้อสำเนียง เสียงอื่น ก็ทำได้ 
ทำนองจีน ลาว แขก แปลก ๆ ไป 
ฟังไพเราะ จับใจ คนทั้งปวง
***บทกลอนจากโน้ตขิม จัดทำโดยมูลนิธิหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) 

ภาพจำวันแรกที่เรียนที่มูลนิธิฯ เมื่อ 30 กว่าปีที่แล้ว ครูตั๊กนั่งสอนอยู่ด้านหน้าห้อง ข้าง ๆ ตัวจะมีกล่องสี่เหลี่ยม ตีเส้นคล้าย ๆ ขิมที่กดแล้วจะมีแสงตรงโน้ตตัวเลข ด้านหน้าครูจะมีขิมที่ตั้งบนเก้าอี้ 1 ตัว ซึ่งวันนั้นตาลนั่งด้านหลังสุด อ่านโน้ตตัวเลขยังไม่เป็น ก็ได้แต่มองกล่องสี่เหลี่ยมและตีขิมตามแสงไฟที่ครูตั๊กกด จนจำตำแหน่งและอ่านโน้ตตัวเลขเป็น 

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ครูตั๊กไม่ได้แค่สอนดนตรีไทย แต่ยังเป็นทั้งนักประพันธ์ นักบุกเบิก นักประดิษฐ์คิดค้น และยังสอนวิชาชีวิตให้กับลูกศิษย์ทุกคนอีกด้วย ตาลยังจดจำคำสอนที่ว่า “คนเราเกิดมาต้องทำประโยชน์ต่อส่วนรวม ทำทุกอย่างให้เต็มที่ และดีที่สุด” ได้ค่ะ และจะนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ 

ด้วยความเคารพรักและอาลัยยิ่ง 

นางสาวปิยวดี เสวตรนิสากร (ลูกตาล)
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535
วันที่เขียนบทความ 6 เม.ย. 2569