กราบลาอาจารย์ชนก สาคริก

ครั้งแรกที่ได้พบครูตั๊ก ตอนนั้นหนูอยู่ ป.4 เดิมทีเล่นขิมอยู่แล้ว แต่มาที่มูลนิธิหลวงประดิษฐไพเราะด้วยความตั้งใจว่าจะมาเรียนระนาด พอได้มานั่งคุยกับครูตั๊กแล้วครูก็บอกว่าให้เรียนขิมกับครูดูก่อน ซึ่งในตอนนั้นก็ไม่ได้มาเรียนแต่อย่างใด จนกระทั่งช่วงขึ้น ม.2 เกิดความรู้สึกว่าอยากกลับมาเล่นขิมอีกครั้ง จึงขอคุณแม่มาเรียนกับครูและคุณครูตั๊กก็เมตตารับหนูเป็นศิษย์

ครูตั๊กมักจะพูดทำนองว่า ที่ลูกศิษย์และครูได้มาพบกันคงเป็นเพราะบุญวาสนานำพา ซึ่งหนูก็เชื่อเช่นนั้น การที่ได้มาพบกับครูเป็นโชคที่ดีที่สุดในชีวิตของหนู

ระยะเวลาเพียง 4 ปี อาจฟังดูเหมือนช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตาหนึ่งของชีวิต แต่สำหรับหนู สี่ปีที่ได้เรียนขิมกับครูตั๊กมีคุณค่ามากมาย ด้วยครูตั๊กพร่ำสอนทั้งวิชาดนตรีและวิชาชีวิตให้ หนูยังจดจำคำสอนของครูได้ดี ถึงแม้ว่าครูจะจากไปไกลแล้วแต่ทุกคำสอน ความทรงจำและบทเพลง จะยังคงอยู่ในทุกย่างก้าวของชีวิตลูกศิษย์สืบไป

ขอกราบขอบพระคุณครูตั๊กที่เมตตากรุณาและมอบโอกาสให้หนูเสมอมา

ด้วยรักและอาลัยยิ่ง

รักษิณา วรรธนะนิตย์ (ลิลี่)
ลูกศิษย์อ.ชนก สาคริก รุ่น 06 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2565
วันที่เขียนบทความ 26 พ.ค. 2569