อาลัย “อาตั๊ก” 

โดย พุทธชาด สาคริก (เหมย)

        
        ตลอดเวลากว่า 25 ปี ที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวสาคริก เหมยรับรู้ได้ถึงความเมตตาที่มอบให้ในฐานะหลานสะใภ้ผ่านความเรียบง่าย นุ่มนวล สงบนิ่ง หากจะสวัสดีอาตั๊กผ่านห้องชมรมฯ ตอนมีการสอน จะได้รับรอยยิ้มและพยักหน้ารับเสมอ ไม่งั้นก็ “สวัสดีครับ มาแล้วเหรอ” หากได้เดินสวนกัน

        ตอนเก๋เปิดร.ร.ดนตรีที่ทองหล่อ คุณยายของไหมได้มีโอกาสเป็นลูกศิษย์ด้วย ได้รับความรู้ทั้งทางดนตรีและมุมมองที่ดนตรีไทยมีต่อการดำเนินชีวิตด้วย คำสอนนุ่มนวลแต่ลึกซึ้งมีความหมาย

หากนั่งโต๊ะทานอาหารด้วยกัน ก็จะมีพูดแซวถึงพี่เป้า ประมาณว่าจะเอาอะไรจากอาให้ถามที่เป้าได้ แล้วก็อมยิ้ม

        เมื่อวันที่อาตั๊กได้พักมาถึง เหมยได้เห็นความรักและอาลัยอย่างมากมายที่ลูกศิษย์มีให้ อาตั๊กสบายใจได้นะคะ เชื่อว่าทุกคนจะรักษาและสืบทอดสิ่งที่ได้รับต่อไปตามความถนัดของแต่ละคนอย่างแน่นอนค่ะ 

กราบลาและขอบพระคุณอาตั๊กค่ะ 

เหมย พุทธชาด สาคริก
วันที่เขียนบทความ 6 มิ.ย. 2569