หนูยังจำวันเเรกที่หนูมาเจอครูตั๊กได้อยู่เลย เกิดจากเรื่องบังเอิญที่หนูได้เรียนคุมอง เเล้วได้ยินเสียงระนาด เลยตามเสียงมา หนูเคยเรียนขิมมาครั้งนึงตอนอนุบาล เรียนไม่กี่เพลง เเล้วก็เลิกไป จนได้มาเจอครูตั๊ก ทำให้หนูกลับมาเล่นขิมอีกครั้ง ตอนเเรกหนูกลัวครูมากกก กลัวครูดุ ไม่กล้ามาเรียน เเต่ครูชอบเอามายากลออกมาโชว์ ของเล่นเพียบเลย จนเริ่มสนุก พอเริ่มมีเพื่อน ๆ พี่ ๆ เล่นด้วยมากขึ้น ก็อยากมาเรียนเรื่อย ๆ จนบางทีไม่รู้ว่ามาเรียนหรือมาเล่นค่ะ 55555 เรียน ๆ เล่น ๆ ไปมาหนูก็เรียนกับครูมา 11 ปีเเล้ว ตั้งเเต่ ป.3 จากเด็กที่ลงเเข่งศรทองครั้งเเรก ยังไม่ผ่านรอบเทปด้วยซ้ำ จน ป.6 หนูได้เเชมป์เลยน้าา ตอนนั้นดีใจมากที่สุดเเล้ว

จนวันนี้ ดนตรีและคำสอนของครูนำทางชีวิตหนูมาเรื่อย ๆ ม.4 หนูเข้าเรียนเตรียมอุดมด้วยโควต้าดนตรี ตอนนี้หนูเข้าเรียนทันตเเพทย์มาจะปีนึงเเล้ว หนูขอขอบพระคุณครูตั๊กที่ไม่ได้สอนเเค่ดนตรี เเต่ครูสอนทุกอย่างให้กับหนู ครูสอนให้หนูมีสติ สมาธิกับการทำทุกสิ่ง “ทำสิ่งที่ควรทำ ในเวลาอันควรทำ ด้วยเรื่องอันควรทำ กับบุคคลอันควรทำ” เป็นประโยคที่หนูได้ยินครูพูดบ่อยที่สุด 

หนูชอบขอคำอวยพรจากครู ไม่ว่าจะตอนเเข่ง ตอนสอบ หรือทำอะไรต่างๆที่สำคัญก็ตาม ถึงเเม้ครูจะพูดเสมอว่า “มาขออะไรครูเล่า ไปขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ครูไม่มีอำนาจอะไรจะอวยพรหรอก ตั้งใจทำ ทำให้เต็มที่ก็พอ” ถึงครูจะพูดเหมือนเดิมทุกครั้ง เเต่หนูก็ยังขอครูเสมอมา 

หลังจากนี้ก็เช่นกันค่ะ หนูจะยังขอคำอวยพรจากครูต่อๆไป ตอนนี้ครูไปเป็นเทพอยู่บนฟ้าเเล้ว หนูขอครูได้เเล้วใช่มั้ย ครูตั๊กอวยพรให้หนูด้วยนะคะ🤍 

กราบลาครูตั๊ก อ.ชนก สาคริก ครูที่หนูรักเเละเคารพที่สุด

นางสาวธนกร โพธินิต (บีบี)
ลูกศิษย์รุ่น ลูกเทพ/ลูกลิง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557
วันที่เขียนบทความ 4 เม.ย. 2569