คำอาลัย

น่าจะประมาณ 18 ปีที่แล้วค่ะ ได้มีโอกาสมาเรียนกับครูตั๊กโดยบังเอิญในขณะที่มีอายุมากพอสมควร การจดจำบทเพลงเป็นเรื่องยาก คงด้วยเห็นความตั้งใจ ครูตั๊กเมตตาให้โอกาสเรียนโดยใช้เครื่องช่วยจำ โดยการตีให้ดูแล้วอัดคลิปมาส่งการบ้าน ในแต่ละวรรคของเพลงเพลงหนึ่งครูตีให้ดูหลายแบบซึ่งน่าทึ่งมาก แต่สุดท้ายครูก็อยากให้ตีโดยใช้ความจำ เปรียบความว่า “คุณจะได้ขึ้นยานอวกาศเสียที” 

การมาเรียนกับครูตั๊กที่ชมรมฯ ได้ความรู้ไม่ใช่เฉพาะที่เรียนขิม ไม่ใช่สักแต่ตีให้จบเพลงแต่ยังได้ทักษะการร่วมวง การฝึกเครื่องประกอบจังหวะอื่นๆ  การหัดฟังผู้เล่นคนอื่น ความแม่นยำในจังหวะอันเป็นความภาคภูมิใจในเวลาต่อมา ถือเป็นเวลาที่น่าประทับใจ เมื่อมีโอกาสครูมักสอดแทรก แบ่งปันปรัชญาชีวิตต่าง ๆ อย่างตั้งใจ ไม่เห็นว่าเป็นการเสียเวลา

ทุกครั้งที่จะมีการแสดงครูตั๊กจะให้โอกาส ให้กำลังใจศิษย์ทุกคน แม้ฝีมือยังน้อยก็ขอให้ทำเต็มที่เพื่อฝึกฝนการแสดงฝีมือ ผลจะออกมาดีมาก-น้อยครูไม่เคยตำหนิกลับให้โอกาสทุกครั้งเช่นเคย

ครูไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยทั้งที่เห็นว่าอ่อนเพลีย ลูกศิษย์ยังนั่งเรียนครูแทบไม่เคยลุกหนี เป็นภาพที่เกินบรรยายค่ะ

ขอบพระคุณและกราบลาครูตั๊กค่ะ

อุบล ภารดี
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550
วันที่เขียนบทความ 22 มิ.ย. 2569