จากเสียงกีตาร์คลาสสิก สู่ทำนองซออู้ และคอมพิวเตอร์ของ “ครูตั๊ก”

จุดเริ่มต้นของผมกับดนตรีไทยเกิดจากความบังเอิญอย่างงดงาม ในฐานะพนักงานธนาคารออมสิน วันหนึ่งผมได้ฟังอัลบั้ม “Guitar ลายไทย” ที่นำเพลงไทยเดิมมาบรรเลงด้วยกีตาร์คลาสสิก เสียงนั้นจุดประกายให้ผมเกิดความสงสัยและอยากรู้จัก “ต้นฉบับ” ที่บรรเลงด้วยเครื่องดนตรีไทยจริงๆ ขึ้นมา

ปี พ.ศ. 2545 ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมชมรมดนตรีไทยของธนาคารออมสินในช่วงเย็นหลังเลิกงาน และนั่นคือที่ที่ทำให้ผมได้พบกับ “ครูตั๊ก” ครูผู้เปลี่ยนโลกดนตรีของผมไปตลอดกาล และครูมักจะเรียกผมอย่างเอ็นดูสั้น ๆ ว่า “โชค”

จาก “ซออู้” สู่ทุกเครื่องสายที่ครูบันดาล

แรกเริ่มที่เข้าชมรม ผมลองทำความรู้จักกับเครื่องดนตรีแทบทุกชิ้น แต่สุดท้ายก็มาลงเอยที่ “ซออู้” เหตุผลเพราะหลงรักในเสียงทุ้มต่ำอันอบอุ่น และที่สำคัญคือ (สำหรับผม) มันฟังดูเพี้ยนยากที่สุด! หลังจากนั้นครูตั๊กก็ค่อย ๆ ขยับให้ผมไปลองซอด้วง ฝึกร้องเพลงไทยเดิม และบรรเลงซอสามสาย

ครูเคยสอนว่า “การหัดร้องเพลงไทยเดิมจะช่วยขยายขอบเขตความรู้” ซึ่งมันจริงอย่างมหาศาล เพราะมันทำให้ผมสามารถร้องเพลงลูกทุ่งและเพลงไทยสากลได้ง่ายขึ้นมาก แม้ว่าในส่วนของฝีมือนั้น... ครูจะให้มาเต็ม 10 ส่วน แต่ศิษย์ขยันฝึกคนนี้เก็บมาได้แค่ 1 ส่วนก็ตาม 

ศิษย์และช่างคอมพิวเตอร์ประจำตัว

นอกเหนือจากเรื่องตัวโน้ตและคันสีซอแล้ว บทบาทสำคัญอีกอย่างของผมคือการเป็น “ช่างคอมพิวเตอร์ประจำตัวครูตั๊ก” ครูมักจะเรียกใช้ผมให้ช่วยแก้ปัญหาไอทีอยู่เสมอ จริงๆ แล้วตัวผมเองก็ไม่ได้รู้เรื่องคอมพิวเตอร์ไปเสียทุกเรื่องหรอกครับ แต่ครูท่านถามทุกเรื่อง! ด้วยความเกรงใจและอยากช่วยครู ผมเลยต้องไปขวนขวายหาคำตอบมาให้ จนพลอยได้รู้เรื่องพวกนั้นไปด้วยเลย

ครูตั๊กเป็นแบบอย่างที่ดีเยี่ยมของ “ครูผู้ไม่เคยหยุดนิ่ง” ท่านมักจะมีเทคนิคและ “ของเล่นใหม่ ๆ ” มาอวดโชว์ลูกศิษย์เสมอ การได้พากันไปเดินท่องห้างพันธุ์ทิพย์หรือฟอร์จูนเพื่อหาซื้ออุปกรณ์ไอที จึงเป็นความทรงจำที่สนุกสนานและอบอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึง

"ในความรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเองและเอาใจใส่ของครู ท่านยังคงเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามที่เสมอต้นเสมอปลาย" ครูมีวิธีผลักและดัน ทั้งลุ้นให้ลูกศิษย์รวมถึงผู้ปกครองได้เข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมการแสดงดนตรีครั้งสำคัญ ๆ เพื่อสร้างความมั่นใจ ท่านมี “กลเม็ดเด็ดพราย” ที่หยอดลงในการแสดงและการประกวดได้อย่างกลมกล่อมและเหมาะสม

“สายฝน" และ "สายรุ้ง" วาสนาที่ได้ร่วมงาน “สายฝน” มักมาพร้อมกับ “สายรุ้ง” น้องทั้งสองคนนี้เป็นกำลังสำคัญที่ช่วยครูสอนทั้งที่ชมรมและที่ธนาคารออมสิน หนึ่งในความสนุกและความภาคภูมิใจที่สุดของครูในช่วงปลายของชีวิต คือการที่ “น้องสายรุ้ง” ได้เข้ามาสานฝัน เติมเต็มการทำคลิปวิดีโอรูปแบบทันสมัยเพื่อเผยแพร่ผลงานของครูบน YouTube

เหมือนที่ครูเคยบอกไว้เสมอว่า “ในแต่ละช่วงเวลามักจะมีลูกศิษย์มาช่วยครูไม่ขาดสาย” นั่นคงเป็นเพราะบุญกุศลและวาสนาที่พวกเราได้เคยร่วมทำกันมาโดยแท้

กราบลาครูด้วยรักและอาลัย ช่วงนี้บนสวรรค์คงกำลังขาดแคลนนักดนตรีไทยผู้มีจิตเมตตาอย่างหนัก ถึงได้เปิดรับสมัครด่วนและคว้าตัวปรมาจารย์ขึ้นไปรัว ๆ ขนาดนี้...

การพบและการพรากเป็นเรื่องธรรมดาคู่กันของชีวิต แต่ความรู้สึกดี ๆ และความผูกพันอันงดงามที่ครูมอบไว้จะยังคงสถิตอยู่ในใจของพวกเราตลอดไป บุญกุศลและกุศลจิต ๆ ที่ครูได้สร้างมา ย่อมนำพาครูผู้เป็นที่รักสู่ภพภูมิที่ดีตามความเชื่อและความศรัทธา

กราบสวัสดีลาก่อนครับ “ครูตั๊ก” ด้วยความเคารพรักและอาลัยเป็นที่สุดครับ

สิทธิโชค ภูริธีร์ (โชค)
ลูกศิษย์จากชมรมดนตรีไทยธนาคารออมสิน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545
วันที่เขียนบทความ 3 มิ.ย. 2569