-แด่คุณครู-

สิ้นเสียง สำเนียงขิม พริ้มพราย
สะท้านจิต ศิษย์ทั้งหลาย ไห้สะอื้น
แต่ความหมาย ยังดังก้อง ทุกวันคืน
สำเนียงรื่น ประโลมใจ ไม่เลือนลา…

ช่วงวันที่หนูเสียใจมาก ๆ หนูชอบนึกถึงห้องเรียนออฟฟิศห้องนั้นที่ไม่มีครู แล้วหนูก็จะร้องไห้ทุกครั้ง

เช้าวันหนึ่งที่หนูไปช่วยงานที่บ้านครูแต่เช้า ไปถึงคนแรก เห็นห้องเรียนที่มืดและเงียบ หนูมองเข้าไปในห้องนั้น แล้วเริ่มนึกจินตนาการถึงห้องที่ว่างเปล่าจริง ๆ ไม่มีโน้ตวางอยู่บนโต๊ะ ไม่มีขิม ไม่มีซอ ไม่มีนักเรียน ไม่มีเสียงเพลงดังขึ้นมาอีก พอนึกถึงภาพนั้น หนูไม่ได้รู้สึกเศร้า แต่รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย พอหลุดออกมาจากภาพในหัว จากความเศร้า เริ่มมีความรู้สึกดีใจเข้ามา ดีใจที่ยังมีโน้ตเพลง ดีใจที่ขิมยังอยู่ที่เดิม ดีใจที่มีเพลงครูแต่งไว้ให้ ดีใจที่ยังมีชมรม ยังมีเพื่อน ยังมีครู ยังมีน้อง ๆ อยากมาเรียน ดีใจที่ภาพที่เราคิดมันไม่มีจริง

หลายสิ่งคงต้องเปลี่ยนไป แต่บางอย่างจะยังคงเหมือนเดิม เราก็ยังต้องต่อเพลง 4142 ยังต้องเล่นลาวแพน ต้องเขียนโน้ต ต้องตามหานักร้อง ต้องเล่นมายากล ทุกหัวใจสำคัญ ทั้งดนตรี คำสอน ปรัชญา ความถูกต้อง และความเมตตา ทุกอย่างที่ครูยึดถือ ทุกอย่างที่เรารักและเคารพในตัวครู จะยังคงอยู่

ขอบพระคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ ณ ตอนนี้ขอแค่ทำได้สักครึ่งของครูก็ล้นเหลือ หนูจะพยายามทำตามที่ครูสอนไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ขอให้ครูช่วยดูแลหนูด้วยนะคะ

ต่อจากนี้ ทุกเสียงขิม ทุกเสียงซอ ทุกจังหวะที่หนูบรรเลง หนูขออุทิศให้ครู ตลอดไป

น.ส.สายรุ้ง วงศ์ธนาศิริกุล หนิงเชียของท่านอาจารย์
ลูกศิษย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560
วันที่เขียนบทความ 5 เมษายน 2569